Haags Hopje

Gisteren waren we bij Jessica, ons Haagse Hopje, die we zo vreselijk missen. Nou ja, de rest dan, want ik weet niet beter of ze woont daar. We stonden al heel vroeg op, pfffff, was er nog helemaal niet aan toe maar ja. Kreeg mijn ontbijt, en 3 kwartier later ging Peter mij uitlaten. Hij liep de verkeerde kant op ! Niet naar t bos ? dacht ik, wat zullen we nu beleven.

Maar even later had ik t door, we gingen met de auto weg. Yeah, dacht ik, we gaan weer naar dat leuke bos van de vorige keer. Maar, toen we al HEEL LANG in de auto zaten begon ik me toch een beetje zorgen te maken, zo ver weg was dat bos toch niet? Van de zenuwen werd ik een beetje misselijk, heb me een paar keer omgedraaid, maar op een gegeven moment werd ik toch echt heel erg misselijk, en moest ik kotsen. Marja reed, en Peter ving de kots op in een handdoek. Achterin zat iedereen te schreeuwen dat t stonk, maar ik vond t eigenlijk wel meevallen. Op een parkeerplaats hebben ze de boel opgeruimd en kon ik even plassen. Weer de auto in, en nog verder rijden. Allemachtig dacht ik, zijn die lui op zoek naar t einde van de wereld of zo? Op een gegeven moment stopten we weer, en ik dacht, hehe, we zijn er, waar dat dan ook mag zijn. Eerst even een klein stukje gewandeld, heb geplast en gepoept, en toen gingen we een restaurant binnen. Er zaten heel veel mensen, die ik reuze interessant vond allemaal, maar ik heb me keurig gedragen; moest van Peter af, onder de tafel, en dat deed ik heel braaf.

Nadat alle dames even naar de wc waren geweest (snap niet dat ze dat niet ook gewoon in t gras doen hoor, veel gemakkelijker en sneller) moesten we de auto weer in. Pffffff, en t duurde en duurde en duurde maar. Niet dat ik vervelend was hoor, helemaal niet. Had de hele tijd met Peter zitten knuffelen, en vanaf t restaurant ging Peter rijden, dus toen kon ik met Marja knuffen. Dat ging dus allemaal prima, en de dames achterin vermaakten zich ook prima. Maar ik werd wel weer misselijk, kon t echt niet meer inhouden, dus daar ging de rest van mijn ontbijt.

Na een lange rit kwamen we dan eindelijk aan in Den Haag, waar Jessica dus woont. 2 hele hoge trappen moesten we op, maar toen heeft Peter me gedragen, want ik kan en mag nog geen traplopen. En daar stond ze hoor, boven aan de trap, ons Haagse Hopje !!
Ze heeft wel een heel piepklein huisje, maar ontzettend gezellig. Ik kreeg een bakje water, en de anderen koffie en thee, en ze zaten gezellig te kletsen en te lachen. Toen ze hadden gegeten (ik kreeg geen eten) gingen we de auto weer in, maar nu maar heel kort gelukkig. Toen we uitstapten zeiden ze dat we bij de zee waren. Ik had geen idee natuurlijk, maar het is eerst heel veel zand, en dan heel veel water. Lekker, dacht ik nog, en nam een paar flinke slokken; nou, dat kan ik je niet aanraden hoor, het is echt heel smerig. Maar iedereen ging lekker rennen en gek doen met mij, en er waren veel meer honden, dus t was gewoon hartstikke leuk. Hebben niet heel lang gelopen, want het regende heel erg hard, dus na een half uurtje was iedereen kleddernat, en gingen we maar weer terug naar de auto. In Jessica's huis mocht ik lekker op een roze dekentje voor de kachel droog worden, ik ben echt als een blok in slaap gevallen en toen ik wakker werd was ik al weer droog. Na t avondeten (en ik kreeg al weer niks) moesten we dat hele eind weer terugrijden, maar ik werd gelukkig niet meer misselijk, en toen we rond 22.00 u weer thuiskwamen kreeg ik een lekkere bak voer.

Was dus weer een heel avontuur deze dag, maar echt leuk om Jes weer te zien, en ook te zien waar en hoe ze woont.