Chips

Vanmorgen moest ik naar de dierenarts voor mijn laatste inenting. Natuurlijk moest ik weer even op de weegschaal, en ik weeg nu 8350 gram, groei dus nog steeds een kilo per week. Daar was ze erg tevreden over, en na onderzoek ben ik ook helemaal gezond verklaard. Ze vind me een zeer relaxte hond, en dat heeft ze goed gezien.

Vind t hartstikke leuk daar, die vrouw heeft een witte jas aan, en 1 zak zit vol met brokjes, en ook op haar buro staat een pot met lekkers. De prik deed helemaal geen zeer, maar ze zei al dat de volgende prik, waar een chip in zat flink zeer zou doen. Ze laten me chippen dat als ik er per ongeluk een keer vandoor ga, wat ik absoluut niet van plan ben, want ik vind het veel te leuk hier, de mensen die mij vinden altijd kunnen zien waar ik thuis hoor. Wel zo veilig idee dus !

Toen de dierenarts de de chip ging inbrengen in mijn linkerschouder hield Marja net een brokje voor mijn neus. Ik wilde m heel graag hebben, maar ze liet m niet los, en terwijl ik druk bezig was dat tussen haar vingers uit te peuteren zette de dierenarts de chip. Ik heb er dus totaal niets van gemerkt, en de dierenarts noemde mij een echte bikkel. Ja, duh, dat wist ik natuurlijk al lang.

Weer kreeg ik een brokje uit haar zak, maar toen zagen ze dat er veel bloed uit mijn schouder kwam, er was blijkbaar een adertje geraakt. Toen het bloeden maar niet stopte moest er een stapeltje gaasjes op met een drukverband. Knalrood ! Nou ja, en zo moest ik dus over straat naar huis, t was echt geen gezicht, maar na een half uurtje mocht het er gelukkig al weer af, want het irriteerde me behoorlijk. Het bloeden was nu opgehouden, maar ik heb nu wel een rare plek op mijn vacht, net op mijn wit natuurlijk, zul je altijd zien. Marja heeft geprobeerd het met een lauw washandje zo veel mogelijk schoon te maken, maar t wil er niet helemaal uit. Nou ja, dat zal wel weer slijten.

net als de koningin

Toen onze moeder des vaderlands, Koningin Beatrix, 18 jaar werd, kreeg zij van het Nederlandse volk een prachtig kado; de Groene Draeck. Nou, de koningin kan nog een puntje aan mij zuigen hoor, ik kreeg van mijn baasjes al toen ik 8 weken was mijn groene draeck (nou ja, draak).

Ik ben stapeldol op hem, speel met hem, bijt hem, knuffel hem, sleur hem overal mee naar toe, apporteer hem (desnoods gooi ik m zelf als er niet direkt iemand in de buurt is) en ik slaap ook met hem (en, ssssst, soms probeer ik iets met hem wat eigenlijk alleen grote jongens doen, beetje oefenen zeg maar ;-) )

Van al dat gesleep gaat ie behoorlijk stinken soms, vindt Marja hoor, ik vind t zelf wel meevallen, en dan moet ie, met mijn mand en andere knuffel, een olifant, in een doodeng apparaat dat in de keuken staat. Een wasmachine noemen ze dat.
Afgelopen vrijdag moest t weer gebeuren hoor, ik had heerlijk in mijn waterbak lopen baggeren, en vandaar steeds weer naar mijn mand, dus alles was kleddernat. Toen Marja dat zag toen ze thuiskwam pakte ze mijn knuffels, en ook mijn mand uit de bench. Ik was het daar natuurlijk totaal niet mee eens, en trok en sjorde flink aan mijn mand, en ging er demonstratief weer in liggen. Maar ja, uiteindelijk won ze natuurlijk, zo sterk ben ik nou ook weer niet, dus ze ging met al mijn bezittingen naar de keuken, en deed alles in die machine met t ronde raampje. Ze drukte wat knoppen in, en ik heb echt een poosje zitten kijken en janken voor dat raampje. Snapte er ook niks van, want volgens mij werd de boel nu nog natter. Na een uurtje kwamen ze er gelukkig weer uit, maar helaas moesten ze toen een andere machine in. Maar gelukkig kreeg ik nog een uur later al mijn spulletjes weer terug, en Marja had wel gelijk, t rook nu allemaal heerlijk. Nu ruik ik zelf ook helemaal zo, maar goed, dat gaat gauw genoeg weer over.

Marja kwam zaterdag thuis met een kadootje voor mij, een zalig bot. Het is een soort opgerolde huid waar ze iets heel lekkers tussen hebben gerold, en ik doe natuurlijk ontzettend mijn best om dat er tussenuit te kluiven. Lekker hoor, heb direkt een stuk minder behoefte aan stoelpoten, mensenbenen, schoenen, enz. Maar goed ook, want dat mag ik niet.

Vandaag hebben we heerlijk gewandeld in een park, was een hele tippel, maar ik vond t prachtig. Het water daar vond ik wel wat vreemd, ik keek er in en zag een hond die ontzettend op mij leek, en toen ik blafte, blafte hij tegelijk met mij. Volgende keer eens kijken of ie er ook weer is, want ik vond dat heel spannend.

6350 gram

Vanmorgen ben ik eerst even met Peter naar de dierenarts geweest; op de weegschaal, en mijn buik is weer even nagekeken. Meneer de dokter vond me er fantastisch uit zien, en enorm gegroeid. 6350 gram nu, dus ik ben nu bijna 2x zo zwaar als voor ik hier kwam. De meiden waren al naar school toen we terugkwamen, en Marja ging aan het werk. Kon ik even lekker samen met Peter zijn,
mannen onder elkaar zeg maar. Vind ik super; Peter is mijn baas, mijn held en mijn grote vriend.
Het was heerlijk weer, dus we hebben in de tuin gespeeld, en zijn ook nog even naar t bos geweest; ik zal blij zijn als ik wat langer mag wandelen zeg, het is me daar toch leuk.
Marja schijnt iets te doen met hobbies, nou ik heb ook wel een hobby of wat hoor, zal ze maar eens opschrijven;
- eten
- stoeien met mijn knuffels
- kauwen op een botje
- apporteren (kan me niet schelen wat ze gooien, ik breng alles terug)
- naar t bos gaan
- spelen met iedereen die dat maar met me wil doen
- slapen
- graspollen uit de tuin trekken
- de druivenstruik slopen
- met schoenen slepen (oeiii, en dat mag niet, maar ja...)
- met andere honden spelen

Nou ja, eigenlijk vind ik alles wat ik beleef wel leuk, heb nog niks meegemaakt wat ik niet leuk vond.
Alhoewel, eigenlijk wel; zondag zat Peter in de kamer, en Marja was aan t koken, en ik was nog even in de tuin aan t spelen.
Ineens deed mijn pootje toch zeer zeg, niet te geloven. Ik heb heel hard gegild en geschreeuwd, wist ook niet wat ik anders moest doen, zo zeer deed het. Marja kwam direkt naar buiten, en Peter ook; ik wilde niet meer staan of lopen, kon alleen nog maar wat jammeren.
Peter heeft EHBO (een heleboer bier op?) en heeft mijn pootje helemaal nagekeken. Ze zeiden dat ik vast door een wesp gestoken was; gelukkig ging de pijn na een uurtje over, en kon ik weer normaal lopen. Pffff, wat een schrik zeg, voor die wespen kijk ik dus voortaan wel uit.

tien weken

10 weken ben ik nu, en zoals je ziet word ik een al een grote en stoere vent (vind ik zelf)

Afgelopen weekend is Jamie wezen logeren, en ondanks dat ie mij door mijn gespring en enthousiasme een beetje eng vindt, was t erg gezellig. We zijn zondagmiddag lekker naar t bos geweest, want mijn huisarrest is eindelijk voorbij !! Jamie wilde graag hazelnoten zoeken, en omdat er niet zo veel lagen ging Marja aan de boom schudden en toen regende het hazelnoten. Jamie vond t geweldig, en ik vond het ook wel grappig. Daarna zijn we de rest van de middag in de tuin geweest, t was heerlijk weer. Vanmiddag ben ik met Marja en Irene naar t bos geweest, en toen heb ik heel leuk gespeeld met een paar honden. Ze hebben er een filmpje van gemaakt, maar t lukt Marja niet om m op de computer te krijgen, dus misschien houden jullie die nog tegoed.

Ik groei nog steeds als kool, en ik ben van plan daar nog wel een poosje mee door te gaan hoor !

tot de volgende keer, knuffel

oei, ik GROEI !!

Volgens mijn baasjes ben ik deze week explosief gegroeid ! Zelf merk ik er niet zo veel van, behalve dan dat ik nu niet meer onder de salontafel door kan lopen. Soms vergeet ik dat, en dan BONK loop ik weer met mijn kop tegen de rand. Maar ik trek me er niet al te veel van aan hoor, schud even met mijn kop, en speel vrolijk verder.

Af en toe, als ze tegen elkaar zeggen; "wat wordt ie groot he", dan weet ik al wat me te wachten staat; ik mag weer in de keukenweegschaal. Gelukkig zal dat niet lang meer duren, want dat ding gaat maar tot 5 kilo, dus tot dat gewicht zal ik flink vreten om dat zo snel mogelijk te behalen.

Maandag in de loop van de dag knapte ik weer helemaal op, en kreeg ik ook goed de smaak van het eten te pakken. Ik vind het ook niet meer nodig dat ze er extra lekker vlees doorheen prakken, ik lust het nu zo ook heel graag !

Maar goed, nog even over mijn gewicht, de eerste dag dat ik hier was woog ik 3515 gram, en toen ik ziek werd en maandag bij de dierenarts gewogen werd was daar nog maar 3400 gram van over. Nou ja, ik had natuurlijk flink gekotst en diaree gehad, en sowieso die week niet al te best gegeten.

Vanaf maandag eet ik dus fantastisch, en woensdagochtend woog ik al 3973 gram. Gisteravond nog een keer gewogen en toen bleef de teller staan op 4350 gram. Haast een kilo in 5 dagen dus, heb ik goed mijn best gedaan of niet? Peter en Marja zijn in elk geval reuze trots op me.

Verder kan ik inmiddels goed lopen, en ben ik niet meer zo aan het waggelen als in het begin.

Ook rennen en apporteren vind ik ontzettend leuk om te doen.

Morgen zal ik weer eens uitbedreid poseren voor wat leuke foto's, nu ben ik eventjes moe hoor !

Knuffel !

Huisarrest

Zondagavond werd ik me toch een partij beroerd zeg, niet te geloven. 's middags had ik al wat diaree, maar nu begon ik ook verschrikkelijk over te geven, en werd de poep wel heel erg dun, ik kon het zelfs een paar keer niet redden tot ik buiten was, en deed het in de kamer.
Maandagmorgen was het nog steeds heel erg, alleen poepte ik nu alleen nog maar waterig slijm, en eten bleef er nog steeds niet in. Ik kroop van ellende in mijn mand in de bench, dicht tegen mijn knuffel, en lag er wat suf bij.
Toen dat de hele ochtend geduurd had, en Peter en Marja constant mijn buik hoorden borrelen werden ze echt te ongerust en hebben ze de dierenarts gebeld.
Vond t wel leuk dat ik weer mee mocht in de auto, heb de hele weg door het raam naar buiten gekeken; gaat een stuk sneller dan lopen hoor !
Volgens de dierenarts is de enting die ik al had gekregen bij de fokker niet volledig en heb ik een infectie aan mijn dikke darm.
Heb direkt een enting er bij gekregen, en over 2 weken moet ik terugkomen en krijg ik weer een prik.
Ik was zo druk met alles bekijken daar dat ik van die prik helemaal niks merkte.
Maar ze is wel streng hoor, die dierenarts, ik mag van haar de komende 2 weken niet buiten ons eigen huis en tuin komen.
Ook moet ik tot ik weer bij haar kom iedere dag 2 pillen slikken, rode, je snapt dat ik dat niet vrijwillig doe, dus Peter houdt mijn bek open, en dan stopt Marja die pillen er in.
Vanochtend heb ik er 1 weten weg te smokkelen en uit te spugen, maar daar trapte Peter niet in, die vond hem, en hij moest er alsnog in.
Nou ja, gelukkig is er niet iets heel ernstigs met me aan de hand, dus die 2 weken huisarrest zal ik manmoedig verdragen. Ik heb tenslotte nog tijd genoeg om de wereld te ontdekken !!