Toen onze moeder des vaderlands, Koningin Beatrix, 18 jaar werd, kreeg zij van het Nederlandse volk een prachtig kado; de Groene Draeck. Nou, de koningin kan nog een puntje aan mij zuigen hoor, ik kreeg van mijn baasjes al toen ik 8 weken was mijn groene draeck (nou ja, draak).
Ik ben stapeldol op hem, speel met hem, bijt hem, knuffel hem, sleur hem overal mee naar toe, apporteer hem (desnoods gooi ik m zelf als er niet direkt iemand in de buurt is) en ik slaap ook met hem (en, ssssst, soms probeer ik iets met hem wat eigenlijk alleen grote jongens doen, beetje oefenen zeg maar ;-) )
Van al dat gesleep gaat ie behoorlijk stinken soms, vindt Marja hoor, ik vind t zelf wel meevallen, en dan moet ie, met mijn mand en andere knuffel, een olifant, in een doodeng apparaat dat in de keuken staat. Een wasmachine noemen ze dat.
Afgelopen vrijdag moest t weer gebeuren hoor, ik had heerlijk in mijn waterbak lopen baggeren, en vandaar steeds weer naar mijn mand, dus alles was kleddernat. Toen Marja dat zag toen ze thuiskwam pakte ze mijn knuffels, en ook mijn mand uit de bench. Ik was het daar natuurlijk totaal niet mee eens, en trok en sjorde flink aan mijn mand, en ging er demonstratief weer in liggen. Maar ja, uiteindelijk won ze natuurlijk, zo sterk ben ik nou ook weer niet, dus ze ging met al mijn bezittingen naar de keuken, en deed alles in die machine met t ronde raampje. Ze drukte wat knoppen in, en ik heb echt een poosje zitten kijken en janken voor dat raampje. Snapte er ook niks van, want volgens mij werd de boel nu nog natter. Na een uurtje kwamen ze er gelukkig weer uit, maar helaas moesten ze toen een andere machine in. Maar gelukkig kreeg ik nog een uur later al mijn spulletjes weer terug, en Marja had wel gelijk, t rook nu allemaal heerlijk. Nu ruik ik zelf ook helemaal zo, maar goed, dat gaat gauw genoeg weer over.
Afgelopen vrijdag moest t weer gebeuren hoor, ik had heerlijk in mijn waterbak lopen baggeren, en vandaar steeds weer naar mijn mand, dus alles was kleddernat. Toen Marja dat zag toen ze thuiskwam pakte ze mijn knuffels, en ook mijn mand uit de bench. Ik was het daar natuurlijk totaal niet mee eens, en trok en sjorde flink aan mijn mand, en ging er demonstratief weer in liggen. Maar ja, uiteindelijk won ze natuurlijk, zo sterk ben ik nou ook weer niet, dus ze ging met al mijn bezittingen naar de keuken, en deed alles in die machine met t ronde raampje. Ze drukte wat knoppen in, en ik heb echt een poosje zitten kijken en janken voor dat raampje. Snapte er ook niks van, want volgens mij werd de boel nu nog natter. Na een uurtje kwamen ze er gelukkig weer uit, maar helaas moesten ze toen een andere machine in. Maar gelukkig kreeg ik nog een uur later al mijn spulletjes weer terug, en Marja had wel gelijk, t rook nu allemaal heerlijk. Nu ruik ik zelf ook helemaal zo, maar goed, dat gaat gauw genoeg weer over.
Marja kwam zaterdag thuis met een kadootje voor mij, een zalig bot. Het is een soort opgerolde huid waar ze iets heel lekkers tussen hebben gerold, en ik doe natuurlijk ontzettend mijn best om dat er tussenuit te kluiven. Lekker hoor, heb direkt een stuk minder behoefte aan stoelpoten, mensenbenen, schoenen, enz. Maar goed ook, want dat mag ik niet.
Vandaag hebben we heerlijk gewandeld in een park, was een hele tippel, maar ik vond t prachtig. Het water daar vond ik wel wat vreemd, ik keek er in en zag een hond die ontzettend op mij leek, en toen ik blafte, blafte hij tegelijk met mij. Volgende keer eens kijken of ie er ook weer is, want ik vond dat heel spannend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten